1 March

Ik ken een liedje dat iedereen irriteert

Een liedje in je hoofd. Ik heb eens ergens gelezen dat, als je met een liedje in je hoofd ontwaakt, je hier heel de dag plezier (of ergernis) van kan hebben. Een héle dag. Vier-én-twintig uur. ’Sjonge, das lang!’, dacht ik toen. Onwetend en een beetje naïef, zo blijkt nu. Want het kan langer. Véél langer. En ik kan het weten.

Het begon een paar weken geleden. Ik was uitgenodigd bij Crowdmedia voor een kennismaking. Vol goede moed stapte ik in de auto en reed vanuit Arnhem naar Zwolle. Daar aangekomen liep ik langs de grote, hoge ramen richting de ingang. Lichtelijk nieuwsgierig tuurde ik naar binnen. Een stuk of 6 knappe koppen tuurden terug. ’Oeps. Snel doorlopen’, sprak ik mezelf streng toe.

Na een korte discussie of het dienblad op de tafel horizontaal of verticaal moest liggen, kon het gesprek beginnen. Na ongeveer een uurtje was het tijd voor de állerlaatste vraag. Die eh, ’klapper’, zoals ze hem ook wel noemen. Die ene vraag die je kan maken of breken, zeg maar. Ik ga ervan uit dat je snapt waar ik het over heb.

Wie mijn favoriete Duitser is? Vanaf de andere kant van de tafel werd ik aangestaard door 4 grote, afwachtende ogen. Bloedserieus. ’Oh, jullie menen het…’, stamelde ik, terwijl ik hard nadacht over een zo’n tactisch mogelijk antwoord. ’Nou eh, dan kies ik voor die van Anton aus Tirol, die eh…’ Een luid applaus. Gegil en gejoel. Goed geantwoord. In koor zingen we: Ich bin so schön, ich bin so toll. Ich bin der Anton aus Tirol.’ In de auto terug naar huis bedenk ik me dat ’DJ Őtzi’, dé maker van dit fantastische lied, helemaal niet uit Duitsland komt. En dat dit eigenlijk best wel logisch is, gezien Tirol in…Nou ja, wat maakt het ook uit.

Zo’n 3 weken geleden vond dit gesprek plaats. En nu zit ik hier, op mijn eerste werkdag achter mijn nieuwe bureau, aan de andere kant van die hoge, grote ramen. Tussen alle knappe koppen. Als dé nieuwe content marketeer. Ik mag me gaan vastbijten in het bedenken en de uitvoering van creatieve en verrassende (content)strategieën. En wie weet wel in die van jou, binnenkort.

Maar eh, de clou van dit verhaal? Het moraal, de finishing touch? Ik heb dus ergens gelezen dat je een liedje wel 24 uur lang in je hoofd kan hebben. Een héle dag. Maar inmiddels 3 weken later, 21 dagen en zo’n 500 uur, weet ik wel beter. Het kan langer. Véél langer.

Dus, ook de mensen achterin?

Ich bin so schön, ich bin so toll. Ich bin der Anton aus Tirol…..’

Terug